We zijn nu sinds september vorig jaar in de hofbogen gevestigd en we hebben niet stilgezeten. Toch is nu pas de studio volledig ingericht. Na een inbraak vorig jaar hebben we veel gedaan aan de beveiliging. Er zijn zware ijzeren rekken geplaatst in de fotostudio en er is een zwaar metalen rolluik geïnstalleerd in de werkstudio.
Daarnaast is in de fotostudio een grid aan het plafond bevestigd waaraan we onze flitslampen hebben hangen, waardoor ze vrij te bewegen zijn. Zowel in de hoogte als de breedte als de diepte. Dat werkt erg fijn en het zorgt ervoor dat vloer vrij blijft.
Op dit moment is het werk van Lucia Nimcova te zien in het fotomuseum. Erg mooi!
Je kent dat wel; je komt op bezoek bij mensen die jonge kinderen hebben en ze schuiven je een fotoboek voor, vol plaatjes van het kleine kroost. Zo irritant , alsof dat stuk vlees in real life niet al vermoeiend genoeg is. Daar brengen die honderden foto’s zeker geen verbetering in.
Ik heb mezelf gezworen dat ik dit nooit zou doen. Ik zou me gedragen als een vent en mensen alleen vertellen over mijn kinderen als ze er naar zouden vragen. Ik zou eens in de maand een fotootje maken, om zo een mooi overzicht van haar ontwikkeling te hebben. Ja , dat had ik me voorgenomen.
Bloem is nu 4 maanden oud. Inmiddels heb ik bijna een terrabyte aan film- en foto-materiaal geschoten, die staan verspreidt over 1 Imac , 2 macbooks en 3 harde schijven in een stuk of 20 verschillende mappen. Daarnaast hebben we nog polaroids ( waar zijn die eigenlijk?) en foto’s op kleinbeeld films en 120 spoel films, die voor een deel op de studio liggen en voor het ander deel thuis.
Als ik al het materiaal verzamel kan ik er een bibliotheek mee vullen. Toch vraag ik mezelf dagelijks af of ik wel voldoende materiaal heb geschoten en het antwoord is steevast : NEE. Als ik een week geen beeldmateriaal heb geschoten raak ik in paniek. “Ik ben een slechte vader.” denk ik dan: ” Hoe kan ik dit nu voorbij laten gaan, zonder het vast te leggen? Doet het me dan niks” En even later sta ik weer met de camera in de hand om nog wat boertjes en hikjes vast te leggen.
Maar zo netjes en systematisch als ik met mijn commerciële en andere fotografie projecten om ga, zo chaotisch ben ik in het vastleggen van Bloem’s eerste levensjaar. Er komt werkelijk geen verstand aan te pas. Fotograferen van Bloem is volstrekt emotioneel. Als ik haar zie wil ik een foto maken. Fotograferen wordt een surrogaat knuffel. Je drukt haar tegen je aan en hoopt dat de tijd stil blijft staan: ik noem het maar knuf-feren.
Maar goed, fotograferen is 1 ding. De foto’s met iedereen willen delen is nog heel wat anders. Toch doe ik dat ook maar gewoon: hier
wow!…. via de blog van In10 kwam ik deze site tegen.
Kijk hier ff.
